Nadat Aurélie en Jens ons verlaten hadden (ben ik blij dat het volgende kindje er maar ééntje is, maar dit terzijde), had ik echt mijn klopje. Moe, maar dan ook echt moe! Het feit dat Aurélieke al om 6u05 wakker was, had er natuurlijk ook mee te maken.
Nadat die 2 kleine kapoenen om 13u door hun papa werden afgehaald, staken we de 3e in haar bedje en legde ik me “even” op de zetel. Om 15u20 werd ik wakker is een doodstil appartement. Ik kijk eens rond, op zoek naar Bjeurn en zie dat alles opgeruimd en volledig gekuisd is, Livke lag ook nog goed te knorren en Bjeurn -waarvan hij die energie haalt weet ik ook niet- was ondertussen nog nen toer gaan lopen.
Het klokkenwerpen (waarover later meer) begon om 16u, dus nog tijd om ons op ‘t gemakske klaar te maken om eens een kijkje te gaan nemen.
Een lofzang voor mijn geliefde, dit was het zaligste dutje in tijden… en als er iets is, waar ik tegenwoordig nood aan heb is ‘t wel slaap.
Filed under: Uncategorized | getagged: 't Leven, Kindjes, Met de glimlach
